ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ลึกเข้าไปในป่าของประเทศไทย มีคนยื่นผลไม้ให้ลูกช้างเชือกหนึ่ง มีลูกช้างพังเชือกหนึ่งที่เกิดขึ้นมาเพื่อถูกกักขัง ลูกช้างเชือกนี้ได้อาศัยอยู่ในหมู่บ้านกับ “ผู้ฝึกช้าง” ตั้งแต่เพิ่งเกิดมาดูโลกนี้ได้เพียงสองปีเท่านั้น ลูกช้างพังเชือกนี้ไว้วางใจคนในหมู่บ้านเพราะตั้งแต่เกิดมาก็ได้รู้จักมีแต่มนุษย์เท่านั้น ผลไม้ที่มีคนยื่นให้นั้นอยู่ห่างไกลสุดที่เธอจะเอื้อมถึงได้ เท้ากลมๆ กับขาสั้นๆ ขนาดใหญ่ทั้งสี่ข้างของเธอเดินก้าวไปบนพื้นดินอย่างช้า ๆ เธอได้ยื่นงวงเล็กๆ ผิวหย่นกล้านสีเทาออกไปรับผลไม้ด้วยความอ่อนน้อม โดยที่ไม่รู้ว่าในแต่ละย่างก้าวนั้นทำให้เธอเคลื่อนตัวใกล้กับกับดักเข้าไปทุกที รวมทั้งการทารุณกรรมตลอดเวลาทั้งเจ็ดวันจะมีผลต่อสภาพจิตใจของเธอ เธอยังอยู่ในวัยที่เจริญเติบโตและขณะนี้มีขนาดไม่สูงไปกว่าคนในหมู่บ้าน ที่ซึ่งแอบตีแผ่วงล้อมลูกช้างพังเชือกนี้ไว้ ขณะที่ลูกช้างย่างก้าวไปข้างหน้า ชายสองคนใช้บ่วงขนาดใหญ่คล้องคอลูกช้างพังนี้ไว้ ด้วยความตื่นตระหนกเธอถอยหลังและพยายามให้หลุดออกจากบ่วงนั้น แต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว การกักกันได้เริ่มขึ้นและไม่มีทางที่จะหนีรอดไปได้ ชาวบ้านพยายามหลบหลีกงวงที่ลูกช้างฟาดไปมา เธอพยายามหลบหนีและหวีดร้องด้วยความกลัว แต่เสียงที่เปล่งออกไปนั้นไม่มีผลอะไรเกิดขึ้นเพราะแม่ของเธอได้ถูกนำออกไปจากหมู่บ้านล่วงหน้าก่อนนี้แล้ว ลูกช้างพังเชือกนี้มีกำลังมากแต่ก็ไม่สามารถเอาชนะกำลังของคนในหมู่บ้านจำนวนนับสิบๆ คนที่ช่วยกันดึงบ่วงซึ่งบาดเป็นแผลเข้าในผิวหนังบริเวณลำคอของเธอ คลิกที่นี่ เพื่อกลับสู่หน้าหลัก